Szelki rehabilitacyjne

Szelki rehabilitacyjne w weterynarii to specjalne akcesoria zaprojektowane w celu wspomagania rehabilitacji i terapii ruchowej u zwierząt. Szelki te są używane w przypadku zwierząt z ograniczeniami ruchowymi, które wymagają wsparcia, stabilizacji i kontroli podczas ćwiczeń rehabilitacyjnych. Pomagają zwierzętom utrzymać równowagę, wzmocnić mięśnie, poprawić zakres ruchu i odzyskać funkcję po urazach, operacjach, chorobach lub innych schorzeniach.

Główne cechy i zastosowania szelków rehabilitacyjnych w weterynarii:

1. Wsparcie kończyn: Szelki te zapewniają wsparcie i stabilizację dla kończyn, które mogą być osłabione, uszkodzone lub niepełnosprawne.
2. Regulowany rozmiar: Szelki rehabilitacyjne są regulowane, co pozwala na dostosowanie ich do indywidualnych potrzeb i rozmiaru zwierzęcia.
3. Wygodne i bezpieczne: Szelki są wykonane z miękkich i trwałych materiałów, które są wygodne dla zwierzęcia i minimalizują ryzyko otarć lub uszkodzeń skóry.
4. Uchwyty lub pasy do prowadzenia: Niektóre szelki mają uchwyty lub pasy, które ułatwiają kontrolowane prowadzenie i wsparcie podczas ćwiczeń.
5. Ułatwienie rehabilitacji: Szelki rehabilitacyjne pozwalają na kontrolowane wykonywanie różnych ćwiczeń ruchowych, takich jak chodzenie, bieganie, podnoszenie nóg czy podparcie zwierzęcia podczas wykonywania ćwiczeń siłowych.
6. Przeznaczone dla różnych gatunków: Szelki rehabilitacyjne są dostępne dla różnych gatunków zwierząt, w tym dla psów, kotów, królików i innych zwierząt domowych.

Używanie szelek rehabilitacyjnych w weterynarii wymaga odpowiedniego szkolenia i wiedzy ze strony weterynarza specjalisty ds. rehabilitacji. Weterynarze stosujące te szelki powinni mieć doświadczenie w przeprowadzaniu rehabilitacji i ćwiczeń terapeutycznych u zwierząt. Ważne jest, aby szelki rehabilitacyjne były odpowiednio dopasowane do danego zwierzęcia i stosowane zgodnie z zaleceniami weterynarza w celu zapewnienia maksymalnych korzyści dla zdrowia i dobrostanu zwierzęcia.

Szelki rehabilitacyjne dla psów - pasy asekuracyjne, podnośniki i szelki pooperacyjne

Szelki rehabilitacyjne to akcesoria wspierające opiekuna w codziennej opiece nad psem z ograniczoną sprawnością ruchową - po operacji kręgosłupa, z dysplazją stawu biodrowego, niedowładem kończyn miednicznych lub osłabieniem mięśniowym wynikającym z wieku. Pozwalają bezpiecznie podnieść psa z legowiska, asekurować go na schodach, pomóc wsiąść do samochodu i przeprowadzić kontrolowany spacer bez przeciążania kręgosłupa i stawów. W naszej ofercie znajdziesz szelki dopasowane do psów w przedziale wagowym od 3 do 60 kg, w rozmiarach od XS do XXL, z obwodem klatki piersiowej regulowanym najczęściej w zakresie 30–110 cm.

Typy szelek rehabilitacyjnych

Szelki tylne (na miednicę)

Przeznaczone do odciążania kończyn miednicznych - używane przy niedowładzie po hemilaminektomii lub fenestracji dysku, w przebiegu IVDD u jamników i beagli, przy dysplazji stawu biodrowego oraz w mielopatii zwyrodnieniowej u owczarków niemieckich i corgi. Konstrukcja obejmuje miednicę i pachwiny, z uchwytem grzbietowym pozwalającym na uniesienie tylnej części ciała psa. Stosowane głównie do spaceru kontrolowanego i asekuracji przy oddawaniu moczu/kału, gdy pies nie utrzymuje samodzielnie pozycji stojącej.

Szelki klatkowe (przednie)

Obejmują klatkę piersiową i pachy. Stosuje się je u psów z osłabieniem kończyn piersiowych, po urazach barku, w przebiegu zespołu Wobblera i w geriatrii. Uchwyt grzbietowy ułatwia podnoszenie przedniej części ciała przy wstawaniu z legowiska oraz przy schodach.

Pasy pełnodługościowe (full-body)

Łączą funkcję szelek przednich i tylnych w jednym produkcie - z uchwytami nad łopatkami i nad miednicą. Stosowane przy ogólnym osłabieniu mięśniowym, w okresie pooperacyjnym po zabiegach kręgosłupa, w geriatrii dużych ras oraz przy znacznej utracie masy mięśniowej. Pozwalają opiekunowi rozłożyć ciężar psa równomiernie i prowadzić go w postawie zbliżonej do fizjologicznej.

Pasy asekuracyjne i podnośniki ręcznikowe

Prostsze konstrukcje w formie taśmy z uchwytami, podkładanej pod brzuch psa. Stosowane krótkookresowo - przy jednorazowym podniesieniu psa, krótkim transferze (np. z samochodu do gabinetu), a także w warunkach klinicznych do asekuracji na bieżni podwodnej.

Ortezy i stabilizatory na pojedyncze stawy

Osobna podkategoria - ortezy stawu nadgarstkowego, skokowego i kolanowego stosowane po zerwaniu więzadła krzyżowego (alternatywa lub uzupełnienie po TPLO/TTA), przy niestabilności stawu skokowego oraz w geriatrii.

Wskazania kliniczne

Szelki dobiera się według jednostki chorobowej i fazy leczenia:

• Pooperacyjnie - TPLO, TTA, TightRope (chirurgia więzadła krzyżowego), hemilaminektomia, fenestracja dysku, stabilizacja kręgosłupa. Szelki ograniczają obciążenie operowanej kończyny lub odcinka kręgosłupa w pierwszych tygodniach po zabiegu.

• Schorzenia neurologiczne - IVDD (dyskopatia), FCE (zatorowość chrząstko-włóknista), mielopatia zwyrodnieniowa, zespół ogona końskiego. Pies traci kontrolę nad kończynami miednicznymi częściowo lub całkowicie, szelki tylne lub pełnodługościowe pozwalają zachować mobilność w okresie powrotu funkcji albo w przebiegu choroby przewlekłej.

• Schorzenia ortopedyczne - dysplazja stawu biodrowego (HD), dysplazja stawu łokciowego (ED), spondyloza, choroba zwyrodnieniowa stawów u psów geriatrycznych.

• Geriatria - osłabienie mięśniowe, zaniki mięśniowe, problemy z koordynacją u psów powyżej 8.–10. roku życia (zależnie od rasy). Pies wstaje z trudem, ma problem z podłogami śliskimi, schodami, wsiadaniem do samochodu.

Zastosowanie w fizjoterapii

W gabinecie fizjoterapii zwierzęcej szelki używane są podczas ćwiczeń pod kontrolą certyfikowanego fizjoterapeuty (CCRP, CCRT lub odpowiednik): chodu kontrolowanego, ćwiczeń propriocepcji, sit-to-stand, przejść przez cavaletti, hydroterapii na bieżni podwodnej. Asekuracja szelkami pozwala dozować obciążenie i zachować bezpieczeństwo psa przy ćwiczeniach wymagających pełnego zakresu ruchu.

W warunkach domowych opiekun stosuje szelki głównie do trzech zadań: wstawania z legowiska, pokonywania schodów oraz spacerów kontrolowanych zgodnie z planem wypisanym przez prowadzącego. Plan ćwiczeń domowych powinien być ustalony z fizjoterapeutą zwierzęcym lub lekarzem prowadzącym - szelki nie zastępują rehabilitacji, są jej narzędziem.

Jak dobrać szelki rehabilitacyjne?

Krok 1. Określ problem psa.

• Niedowład tylnych łap - szelki tylne.

• Osłabienie przednich kończyn - szelki klatkowe.

• Ogólne osłabienie i pomoc przy każdej czynności - pas pełnodługościowy.

• Jednorazowy transport - pas asekuracyjny.

Krok 2. Zmierz psa. Najważniejsze parametry to obwód klatki piersiowej (mierzony tuż za łopatkami), obwód pasa (przed kończynami miednicznymi), długość grzbietu i masa ciała. Szelki źle dopasowane otwierają się podczas podnoszenia lub uciskają tkanki miękkie.

Krok 3. Sprawdź materiał. Najczęstsze rozwiązania to neopren (miękki, dobrze przylega, ale słabiej oddycha), mesh oddychający (do dłuższego użytkowania), polar od strony ciała (zmniejsza otarcia). Taśmy nośne wykonuje się z poliestru o nośności dostosowanej do wagi psa. Klamry quick-release przyspieszają zakładanie.

Krok 4. Skonsultuj wybór. Przy schorzeniach neurologicznych i pooperacyjnych dobór typu szelek warto omówić z prowadzącym fizjoterapeutą lub chirurgiem, który operował psa - niewłaściwy typ podtrzymania może wydłużyć rekonwalescencję.

Pielęgnacja i trwałość

Szelki czyści się ręcznie w letniej wodzie z neutralnym detergentem, suszy w cieniu, z dala od kaloryferów. Klamry plastikowe i taśmy regulacyjne kontroluje się okresowo pod kątem pęknięć i wytarć. Przy codziennym intensywnym użyciu (pies neurologiczny, geriatryczny) standardowy okres eksploatacji to 12–24 miesiące - wcześniej mogą zużyć się rzepy i podszycie polarowe w miejscach kontaktu z ciałem.